Klusjure

Voor wie uitkeek naar een verslag en foto’s van een albanese jachtpartij, die moet ik helaas een beetje teleurstellen. We zijn niet gaan jagen, maar dat lag deze keer niet aan misverstanden door mijn beperkt albanees. Ik had er al een beetje voor gevreesd, het weer was ineens omgeslagen. Na 3 dagen stralende zon is het terug wat beginnen regenen en kort daarna is dat in sneeuw veranderd. En niet alleen de mensen blijven dan liever binnen, ook de beesten komen dan niet buiten helaas. Ik ben 3 dagen bij die mensen thuis blijven logeren met de hoop dat als het weer morgen goed was, dat we dan konden gaan jagen. Maar meer sneeuw besliste daar elke dag weer anders over. Jammer, maar het was er daarom niet minder leuk en boeiend.

3 dagen in de prachtige bergen leven in een piepklein huisje tussen de koeien, kippen, katten, paarden,… samen met een albanese familie en geregeld een nieuwe laag sneeuw, ge hoort mij niet klagen. Bergen en beesten zijn steeds mijn 2 doelen op reis, dus die missie is weeral geslaagd.

Er was dus de mama en de papa, en dan de zoon en dochter van allebei rond de 20. Ik ben vooral met de zoon Enver er enkele keren op uitgetrokken aangezien de vrouwen hier instaan voor alle huistaken en de dochter dus niet mee mocht als we een keer iets gingen doen. Maar thuis was het altijd wel een gezellige boel. Zo een huiskamertje, ik schat half zo groot als mijn kot, met 2 sofa’s, een goei stoof en nen tv. Daar brachten we dus smorgens en savonds meestal de tijd met ons 5 door. Eten, Big Brother Albania kijken (ja, ze staan hier echt nog wel een beetje achter J , ’t was nog maar editie nr 2), dutje doen, proberen te communiceren, spelleke spelen…

Ze hebben mij ook is wa foto’s laten zien. Altijd hilarisch in zo’n landen zowiezo, maar daar zaten dus ook foto’s bij van als de vader was gaan jagen samen me ne vriend. En die schoten dus echt wel grote herten enzo, ma’t “grappigste” was da die vriend op de foto stond met de Kalashnikov om te gaan jagen. Dat was de eerste confrontatie met een kalashnikov. De 2^e was op de tv in het nieuws, had blijkbaar ene uit jaloezie 3 mannen met ne kalashnikov neergeschoten. En de 3^e, alle, ni echt confrontaties maar wel vermeldingen, was toen ik met Enver naar Dragobi was gestapt. Dat is een dorp nog verder in de bergen en het had die nacht juist nog zeker 15 cm gesneeuwd. Ik kreeg altijd laarzen om in de diepe sneeuw te kunnen wandelen trouwens. Soit, wij dus tot in dat dorp helemaal gewandeld en daar wou ik uiteraard wat foto’s maken van locals die hooi aan’t verslepen waren in grote pakken enz. Begon den Enver daar ineens tegen mij “Nee, ni doen, die mensen zijn zot en die willen da nie en als ge da doet dan gaat die zijn Kalashnikov halen en schiet die u neer”…. Tja…. Ik had wel door da de mensen daar dus echt wel geweren hebben om te jagen, en idd ook Kalashnikovs enz, da is in Albania nu eenmaal zo. Maar iemand gaan neerknallen met een automatisch geweer omdat hem ne foto van u maakt, dat vond ik nu wel wat ver gezocht. Ik fotografeer trouwens altijd op een eerlijke manier, ik zal altijd toestemming vragen als dat nodig is, als iemand teken doet dat hij het niet wil dan heb ik daar altijd respect voor, ik ben geen paparazzi he. Ik heb ook al redelijk wat ervaring met op reis fotograferen, in andere culturen, in landen waar ge de taal niet spreekt,… ik zag er dus niet echt graten in. Toen wou ik die mens dus toch wat benaderen voor ne foto en begon den Enver te roepen als die mens erbij stond over “kalashnikov” blabla…. en toen ben ik toch wel een beetje ambetant geworden. Hij belemmerde mij wel enorm in hoe of wat ik kon fotograferen. Maarja, leg da maar eens uit in’t Albanees da ik mijn plan wel kan trekken en da ik geen ruzie ga zoeken met mensen. Maar hij stond erop da ik in dat dorp geen foto mocht maken van mensen. Lastige situatie, want ik doe namelijk niet anders, en hij liet mij dus echt niet doen.

Ochja, het was in ieder geval wel een hele mooie tocht door een halve meter sneeuw. Helaas niet echt veel kunnen fotograferen daar.

’T Was soms ook wel wat verstikkend hoe die mij constant in alles volgde, hielp of voor wou zijn. Alle, versta mij nie verkeerd he, die waren ongelooflijk gastvrij en behulpzaam, maar soms wilt ge ook is op uw gemak zijn. Als ik naar de slaapkamer wou om iets uit mijn zak te gaan halen, dan ging die mee. Als ik ging fotograferen, dan had hij mijn zak met mijn camera gerief al in de hand. Als ik mij wilde omkleden moest ik die echt uit de kamer wijzen en teken doen da ik mij efkes wou omkleden. Als ik ergens binnen ne foto wou maken en mijn camera nam, had hij mijn flits al klaargenomen nog voor ik hem kon nemen. En den eersten dag is da allemaal heel vriendelijk, ma na 3 dagen wilt ge zo toch wel is terug wa ruimte.

De enigste plek waar ik zo is efkes op mijn eige kon zijn, da was de wc . De wc was een houten, half uiteengevallen en scheefgezakt  kot in den tuin. Concreet wou da zeggen da als ge savonds naar de wc ging, dat ge door de ijskou en door de sneeuw tot vanachter in da kot moest. Daar gleed ik dan sporadisch wel eens uit in de ijzige deuropening. Dan had ge in het beste geval een klein pillampke mee, daar konde dan zoeken naar het gat in de houten vloer waarboven ge uw behoefte dan kon doen. Er was dan een darm die tot in dat kot liep met een constante aanvoer van water uit de ijskoude bergrivier. Er liep dus een mini rivier door dat kot. Ik ben dus ook een keer mijn haar daar gaan wassen. Terwijl het buiten sneeuwde met uw kop boven nen berg stront hangen om dan dat ijskoude water over uw kop laten lopen. Ik had in ieder geval ne frisse kop, maar ik heb mijn haar al op praktischere wijzen weten wassen. Maar na 2 minuutjes binnen in de living aan de stoof was alles weer warm en gezellig.

Het communiceren ging toch niet altijd even vlot. Om te beginnen spraken die echt niet 1 woord engels en hun albanees had dan ook nog eens een noordelijk bergaccentje wat het er voor mij niet echt makkelijker op maakte. Nu de vader, moeder en zus die apprecieerden mijn albanees wel, en die hadden ook geduld om met mij te praten of iets te herhalen. Den Enver daarentegen was soms nogal geprikkeld als ik wéér eens iets niet begreep dat hij in zijn albanees bergtaaltje brabbelde. Da vond ik ook wel wa minder. Ik snap da da nie leuk is als ge heel den dag alles moet herhalen, maar ik was wel diegene die Nederlands, Engels, Frans, Duits, een mondje Spaans sprak en daarenboven Albanees lig te studeren om met hen te kunnen spreken, en dan ging hij op mij ambetant zijn. Maarja, da zijn kleine dingen.

Kben ook wel nen dag wa slecht geweest aan mijn maag. Ik weet niet of het lag aan da bergwater, aan die zelfgemaakte yoghurt of worsten, aan die groentsels da ik ni ken, aan de koffie da ik normaal nooit drink, aan het 8^e ei dat ik voorgeschoteld kreeg op een week tijd, of aan die kom soep/saus met stukken vet erin,…. of’t was misschien een combinatie van een aantal dingen bijeen en ook het feit da die u altijd bijna verplichten om u te overeten. Maar ’t was geen ramp, gewoon wa maagkrampen, nu is alles weer tip top.

Hieronder ziet ge de ontbijttafel. Nee, niet 1 bord per man maar wel 4 borden voor mij plus een mandje brood. Dit was wat er nog overschoot nadat ik mijzelf volledig had overeten dus. Linksboven bevond zich een soepbord met zelfgemaakte yoghurt, heerlijk. Rechtsboven bevinden zich nog resten van de soep met stukken vet. Links onder het bord pasta waar ik niet aan ben kunne beginnen. Rechtsonder wat resten van groenten. De frieten, vlees en ei had ik reeds binnen. Voor wie dacht dat een Engels ontbijt stevig was…

Tis mij ook nog opgevallen da daar in de bergen wel redelijk veel simpele/achterlijke mensen zijn. Alle, serieus bedoeld, ma ge ziet da aan die hun bakkes he. Precies een beetje teveel in’t zelfde potteke geroerd daar in die bergdorpkes. Ni in’t gezin waar ik bleef, ma bij de buren, en op weg naar da ander dorp. Toch wel verschillende simpele mensen tegengekomen. Viel echt op.

K moet ook nog altijd den eersten albanese man/jongen tegenkomen da nie rookt… echt allemaal, constant en overal. Hun bord was nog nie leeg of ’t was weer van da, en altijd in da minilivingske met 2, de vader en de zoon, en ik sliep met de vader op 1 kamer, en als ik ging slapen ging die ook slapen (remember “geen minuut da ik daar efkes op mezelf kon zijn”) en dan lag die in zijn bed nog te paffen, en smorgens als hij opstond, beetje vroeger als ik soms, was’t ook weer van da, dus ik ontwaakte soms in den doemp. En die vader dronk zelfs bier bij’t ontbijt. Mja, lang zulle ze leven die Albanezen!

Maar op die dingskes na, waren da echt ongelooflijk toffe en lieve mensen. En ik moest in maart terugkomen om samen te gaan jagen enz. In april gaat niet want dan zijn de herten drachtig… dus valt nog te bekijken of het past in mijn planning enz. Ze zien mij hier in ieder geval zeker nog terug.

En dan zijn we ook nog efkes bij de enige buren die er zijn in hun 2-huizen-groot dorp op de koffie geweest. Gezellige boel weeral, met veel rook weliswaar. Maar heb bj deze ook een echte imker aan het werk gezien die de bijen in de winter eten ging geven.

Bajram Curri

Hier ben ik weer met meer weer! (Sorry if you speak English, maar anders gaat het te traag!) Man man man, waar te beginnen, veel te veel op weer amper 3 dagen tijd. Eerst 2 dagen bij een oude vriend in Lezha gezeten. Hij is werkloos en op zoek om een eigen zaak te starten, daarom zijn we samen naar de zee gereden waar hij misschien een bar wilt openen deze zomer, maar dat is niet allemaal zonder problemen. T was wel leuk om hem en zijn vrienden terug te zien en heb ineens ook weer een pak nieuwe mensen leren kennen zoals een journalist die verslag uitbrengt op de nationale tv over die noordelijke regio in Albania en ook een andere man die in het stadsbestuur zit van Lezha. Heeft mij weer heel veel nieuwe informatie opgeleverd over Albania en interessante discussies en goede contacten en lekker eten in een goed visrestaurant! Heb dus 2 nachten bij hem gelogeerd. Hij woont nog samen met zijn moeder, maar dat is dus om voor haar te zorgen ipv da die moeder voor hem zorgt. Heeft mij dan ook een onwaarschijnlijk verhaal vertelt over hoe hij als illegale naar Kreta is gereisd, of gevlucht is misschien beter gepast. Hij is daar deze zomer gaan werken om zo geld te kunnen verdienen om in Albania een eigen zaak te kunnen starten.

Maar die krijgen dus geen visum om naar Griekenland te gaan. Dus dat gaat als volgt in zijn werk: met een groep van 13 vertrekken die samen met een bus naar zuid albania naar de grens met griekenland en dat wordt dus geleid door iemand , die ze daarvoor betalen. Noem het dus gerust een mensensmokkelaar. Die man kent “de weg”. Eens aan de grens, alle, een beetje ervoor dus, nemen die dan een pad door de bergen te voet om zo de grens illegaal over te steken. Maar daar ging het dan plots fout. Snachts was er ineens een politie “aanval”. Ze waren betrapt en ineens stonden die daar met spots en geweren. Hij is dan als enige van de 13 kunnen vluchten door zich stilletjes te verstoppen achter een bosje. Zo is hij dan verder kunnen gaan op zijn eentje, en dus zonder die man die de weg kende. Hij heeft er 2 dagen/nachten over gedaan en is door rivieren moeten waden tot aan borsthoogte. Eens bij een grieks stadje aangekomen is hij van kleren veranderd en is hij via een neef tot in Zuid-Griekenland geraakt. Daar heeft hij de boot genomen en in Kreta heeft een andere neef hem aan werk geholpen.

Het verhaal van een albanees dus, die hopeloos op zoek is naar deftig werk, naar een inkomen, die zelf een zaak wil starten, maar die hier in Albania heel moeilijk zijn ding kan doen door de corrupte overheid en mensen van het stadsbestuur waar alles afhangt van vriendjespolitiek. De ober van het cafe waar we zaten, ook een vriend, werkt 8u per dag, en krijgt per dag 3 euro. Hij is 28 jaar. Een thee kost omgerekend 40 eurocent in datzelfde cafe. Een apartement huren kost 100 euro per maand. Reken zelf maar uit. Het is onmogelijk voor deze mensen om een toekomst op te bouwen… en dat is een beetje het grote probleem in Albania dus.

En ja, aan de andere kant van de wereld is het allemaal NOG erger en extremer, dat weet ik ook wel en heb dat ook wel al gezien. Maar we zitten hier in midden europa, ne scheet van italie en griekenland. Dat zo’n dingen zich in midden Europa afspelen vind ik toch wel straf…

Vandaag ben ik met een jonge gast mee gewandeld vanuit de bergen naar de stad om te gaan werken (zelfde loon als die ober). Een uur hebben we gewandeld van aan zijn huis tot in de “stad”, om dan aan te komen bij zijn werkplaats en te horen “vandaag is er geen werk”. Dan maar terug naar huis te voet…

Nu zit ik dus in Noorden in Bajram Curri, suuuper mooie bergstad. Hier ligt nog redelijk wat sneeuw en misschien morgen nog meer als het weerbericht klopt. Ongelooflijk gastvrije mensen weeral. Gisteren op de koffie uitgenodigd bij een oud koppeltje en een jonge moeder. Ze vroegen of ik ook bleef eten maar aangezien ik net gegeten had, heb ik aanbod afgewezen. Maar ik mocht vandaag om 4 uur komen eten bij hen. Tenminste dat had ik er uit begrepen, maar er is toch een foutje in mijn albanees geslopen vrees ik. Want toen ik vandaag om 4uur daar was, deed dat oud vrouwtje teken dat er niemand anders thuis was en toen zei ze vriendelijk weer goedendag. Toen viel mijn frank dat ze misschien 14u ipv 4u hadden gezegd. Ik vond 4u al zo’n vreemd uur om te eten. Maar het kwam eigenlijk nog niet zo slecht uit want ik had onverwachts een uur ervoor al een enorme maaltijd gekregen bij een familie in de bergen waar ik toevallig was beland en had dus eigelnijk echt niet zo’n honger.

Vandaag dus recht de bergen ingewandeld, in de sneeuw, en in Belgie is sneeuw meestal miserie, maar hier is dat echt puur genieten, de frisse lucht, de uitzichten, … zoiets als dit dus

met houten hangbruggen dus inclusief in na 5km het “sporadische” huis. Bij dat sporadische huis ben ik dan even gaan aankloppen om wat water ofzo te drinken, want buiten mijn camera had ik niks bij. Dat werd, een beetje verwacht wel, weer een pauze met eerst water, dan koffie, alcohol heb ik vriendelijk geweigerd, en dan dus een enorme maaltijd met zelfgemaakte kaas en beulingworst en een groentsel dat ik niet echt kon omschrijven, nog qua smaak nog qua uiterlijk. Zowel de vader zijn “gedrag” als bepaalde voorwerpen aan de muur deden mij vermoeden dat ze iets van plan waren. Ge moogt eerst zelf raden …

Nee, niet mij overhoop knallen. Wel gaan jagen op beesten…MORGEN! And that is exactly what I’m going to do tomorrow! ik mag dus mee gaan jagen, als deze keer mijn albanees mij niet in de steek gelaten heeft tenminste het is wel op die steile hellingen en gebarender wijze maakten ze mij duidelijk dat de sneeuw nog kniehoog is daar. Dus, avontuur verzekerd! En de zoon zei achteraf da ik ineens ook mocht blijven slapen. Maja, soms zegt de een iets en blijkt achteraf da de tante of de vader of.. da toch weer nie zo’n goei idee vindt. Dus met plannen ben ik hier altijd wel voorzichtig, maar ik denk dat het wel eens tof kan worden. ik heb er in elk geval zin in!

Ok tijd om in mijn bed te kruipen, eventjes afsluiten met een paar weetjes:

Heb schoenen van nog geen 4 euro gekocht en heb net een mail gekregen dat ik met de fotowedstrijd van Joker deze keer een Luchtballonvaart voor 2 personen gewonnen heb. Jihaaa

Mirupafschim! Naten e mire!

Albanian Gypsies

So, first of all, my lens is fixed! FIEW! Thanks to a photographer friend of my host in Tirana who showed us an old man that fixes analogue camera’s. He did it very carefully without damaging my lens, so I’m a very happy man again at this time.

Yesterday we talked a lot about Albania here on the apartment. Both people I stay with know a lot about social problems in albania and they even volunteer in some projects of rebuilding villages and stuff like that. Very interesting. They also told me about the gypsies living near the trainstation. Not immediately the most original subject to make a documentary about, but it is a part of the economy of course, the poorer part… So i decided to take a look over there, tried to talk to some people, … I thought they wouldn’t be very happy with foreigners with a camera. But after some basic albanian chat they were very friendly and they even asked me to come into their ‘house’. I made some pictures, but not that much, I think they are a nice contact now and they made clear i could come back someday. For me the most important thing now is to see a lot, meet people, visit places, and see what is possible and maybe interesting for my project. Arian, one of my hosts, contacted a friend of his that has family in a mountain village where they still do a lot of mining, especially for Chrome. He invited us, me and Arian, to come to his house in this village. So that looks very interesting as well. First I’m going to visit an old friend in Lezha in the north, and another family to the border of Montenegro and then travel further to the border of Kosovo probably. See what that will bring, and after that I’ll probably go to this mining village.

So a lot of plans, but for now, some gypsy photos.

Voila! Don’t expect to see here pictures everyday, it’s really an exception because I stay in the capital with some people who have internet in their apartment. I’m afraid that won’t be the case the rest of this journey as soon as I leave Tirana, which is probably tomorrow!

Hello from Albania!

Yep, I’m in Albania! But the start of my new project could have gone better. First my flight was cancelled in Brussels because of 3cm of snow. But they put me on another plain, and then I had to wait 7 hours in Rome for a connection to Tirana. So I arrived at 1 o’clock at night in Albania instead of 3 o’clock in the afternoon. But I was happy to finally be in Tirana. I Stay with a very nice young couple who both speak perfectly english and know a lot about Albania to help me with my project. My project is planned to be a documentary about economy of Albania, but everything can happen in this country, so we’ll see where we ‘ll end up. First 3 weeks I will travel through the North and keep my eyes open for all possible interesting things or people I encounter. Then I go back to Belgium to discuss with my teachers and have a look at my photo’s and then I’ll return another 2 times to Ablania.

My first day in Albania could have been better, if I hadn’t dropped my camera on the street… first time this happens to me, hopefully the last. “Luckily” it fell on the lens, and it has a filter on it, so the filter broke, but the lens and the camera is ok. Now I just have to find a store where they can remove the broken filter cause it’s stuck on the lens now…

But i have two other lenses luckily so I can still make enough photo’s. Here a preview of my first few hours in Tirana. Not all of them are necessarily useful for my project, just an image of tirana.

Claire Obscure

SOPHA

Some years ago, actually almost 10 years ago, I had some friends who started a band ‘SOPHA’. Now, 10 years later, some people left SOPHA and many others joined instead, and finally they’ve recorded their first real album in the JET Studios in Brussels. CD release in Arenbergschouwburg in Antwerp 26 & 27th of february, tickets can be ordered on their myspace or you can just visit the myspace and listen to some music.

You can always leave a comment which one you prefer.Thanks.

Flanders Farm Life: Hunters (making-of)

To make the photos of the hunters I posted a while ago, I went hunting with these men for half a day. I mean, I joined them for half a day, I didn’t shoot any animals myself of course. These are 2 photos of that day I still wanted to show. Funny how I started this project with my love for animals, to end with this massacre of dead animals. But as a part of the authentic habits that survive on the countryside, I do think it has its charm in a way….

This will probably be my last photos of my Flanders Farm Life project. Time to start a new project, something like take a plane and hit the road…. later more about it!

Flanders Farm Life: Hasselblad Portrait

Please Vote for my Pakistan photos !

Last year I won the Joker photo contest (prize: 1 worldwide plane ticket  !!!) because of the people who voted  for my photos on the internet. I didn’t know I was selected, so I was really lucky because I didn’t ask anyone to vote for me. This year, I discovered in time I’m selected again, with 4 photos, but I don’t want to push my luck a second time, so: Please take a few seconds to vote for me !! Just fill in your email (you don’t get spam, I promise !) scroll down to ‘pakistan’, alphabetically ordered , and then you can give points from 1 (best) to 5 (good).

you can VOTE HERE     Thanks again!

In a way, winning or almost winning a photo contest often gives me the opportunities to travel and make the photos I post on this blog. So if you like my work and want to support me, it’s maybe a good argument to vote AGAIN for me, cause I know it’s not the first time I’m asking your support

Flanders Farm Life: Couple in Bedroom