FREDERIK BUYCKX photography

a cooperation between me and my camera

Bajram Curri

with 3 comments

Hier ben ik weer met meer weer! (Sorry if you speak English, maar anders gaat het te traag!) Man man man, waar te beginnen, veel te veel op weer amper 3 dagen tijd. Eerst 2 dagen bij een oude vriend in Lezha gezeten. Hij is werkloos en op zoek om een eigen zaak te starten, daarom zijn we samen naar de zee gereden waar hij misschien een bar wilt openen deze zomer, maar dat is niet allemaal zonder problemen. T was wel leuk om hem en zijn vrienden terug te zien en heb ineens ook weer een pak nieuwe mensen leren kennen zoals een journalist die verslag uitbrengt op de nationale tv over die noordelijke regio in Albania en ook een andere man die in het stadsbestuur zit van Lezha. Heeft mij weer heel veel nieuwe informatie opgeleverd over Albania en interessante discussies en goede contacten en lekker eten in een goed visrestaurant! Heb dus 2 nachten bij hem gelogeerd. Hij woont nog samen met zijn moeder, maar dat is dus om voor haar te zorgen ipv da die moeder voor hem zorgt. Heeft mij dan ook een onwaarschijnlijk verhaal vertelt over hoe hij als illegale naar Kreta is gereisd, of gevlucht is misschien beter gepast. Hij is daar deze zomer gaan werken om zo geld te kunnen verdienen om in Albania een eigen zaak te kunnen starten.

Maar die krijgen dus geen visum om naar Griekenland te gaan. Dus dat gaat als volgt in zijn werk: met een groep van 13 vertrekken die samen met een bus naar zuid albania naar de grens met griekenland en dat wordt dus geleid door iemand , die ze daarvoor betalen. Noem het dus gerust een mensensmokkelaar. Die man kent “de weg”. Eens aan de grens, alle, een beetje ervoor dus, nemen die dan een pad door de bergen te voet om zo de grens illegaal over te steken. Maar daar ging het dan plots fout. Snachts was er ineens een politie “aanval”. Ze waren betrapt en ineens stonden die daar met spots en geweren. Hij is dan als enige van de 13 kunnen vluchten door zich stilletjes te verstoppen achter een bosje. Zo is hij dan verder kunnen gaan op zijn eentje, en dus zonder die man die de weg kende. Hij heeft er 2 dagen/nachten over gedaan en is door rivieren moeten waden tot aan borsthoogte. Eens bij een grieks stadje aangekomen is hij van kleren veranderd en is hij via een neef tot in Zuid-Griekenland geraakt. Daar heeft hij de boot genomen en in Kreta heeft een andere neef hem aan werk geholpen.

Het verhaal van een albanees dus, die hopeloos op zoek is naar deftig werk, naar een inkomen, die zelf een zaak wil starten, maar die hier in Albania heel moeilijk zijn ding kan doen door de corrupte overheid en mensen van het stadsbestuur waar alles afhangt van vriendjespolitiek. De ober van het cafe waar we zaten, ook een vriend, werkt 8u per dag, en krijgt per dag 3 euro. Hij is 28 jaar. Een thee kost omgerekend 40 eurocent in datzelfde cafe. Een apartement huren kost 100 euro per maand. Reken zelf maar uit. Het is onmogelijk voor deze mensen om een toekomst op te bouwen… en dat is een beetje het grote probleem in Albania dus.

En ja, aan de andere kant van de wereld is het allemaal NOG erger en extremer, dat weet ik ook wel en heb dat ook wel al gezien. Maar we zitten hier in midden europa, ne scheet van italie en griekenland. Dat zo’n dingen zich in midden Europa afspelen vind ik toch wel straf…

Vandaag ben ik met een jonge gast mee gewandeld vanuit de bergen naar de stad om te gaan werken (zelfde loon als die ober). Een uur hebben we gewandeld van aan zijn huis tot in de “stad”, om dan aan te komen bij zijn werkplaats en te horen “vandaag is er geen werk”. Dan maar terug naar huis te voet…

Nu zit ik dus in Noorden in Bajram Curri, suuuper mooie bergstad. Hier ligt nog redelijk wat sneeuw en misschien morgen nog meer als het weerbericht klopt. Ongelooflijk gastvrije mensen weeral. Gisteren op de koffie uitgenodigd bij een oud koppeltje en een jonge moeder. Ze vroegen of ik ook bleef eten maar aangezien ik net gegeten had, heb ik aanbod afgewezen. Maar ik mocht vandaag om 4 uur komen eten bij hen. Tenminste dat had ik er uit begrepen, maar er is toch een foutje in mijn albanees geslopen vrees ik. Want toen ik vandaag om 4uur daar was, deed dat oud vrouwtje teken dat er niemand anders thuis was en toen zei ze vriendelijk weer goedendag. Toen viel mijn frank dat ze misschien 14u ipv 4u hadden gezegd. Ik vond 4u al zo’n vreemd uur om te eten. Maar het kwam eigenlijk nog niet zo slecht uit want ik had onverwachts een uur ervoor al een enorme maaltijd gekregen bij een familie in de bergen waar ik toevallig was beland en had dus eigelnijk echt niet zo’n honger.

Vandaag dus recht de bergen ingewandeld, in de sneeuw, en in Belgie is sneeuw meestal miserie, maar hier is dat echt puur genieten, de frisse lucht, de uitzichten, … zoiets als dit dus

met houten hangbruggen dus inclusief in na 5km het “sporadische” huis. Bij dat sporadische huis ben ik dan even gaan aankloppen om wat water ofzo te drinken, want buiten mijn camera had ik niks bij. Dat werd, een beetje verwacht wel, weer een pauze met eerst water, dan koffie, alcohol heb ik vriendelijk geweigerd, en dan dus een enorme maaltijd met zelfgemaakte kaas en beulingworst en een groentsel dat ik niet echt kon omschrijven, nog qua smaak nog qua uiterlijk. Zowel de vader zijn “gedrag” als bepaalde voorwerpen aan de muur deden mij vermoeden dat ze iets van plan waren. Ge moogt eerst zelf raden …

Nee, niet mij overhoop knallen. Wel gaan jagen op beesten…MORGEN! And that is exactly what I’m going to do tomorrow! ik mag dus mee gaan jagen, als deze keer mijn albanees mij niet in de steek gelaten heeft tenminste 🙂 het is wel op die steile hellingen en gebarender wijze maakten ze mij duidelijk dat de sneeuw nog kniehoog is daar. Dus, avontuur verzekerd! En de zoon zei achteraf da ik ineens ook mocht blijven slapen. Maja, soms zegt de een iets en blijkt achteraf da de tante of de vader of.. da toch weer nie zo’n goei idee vindt. Dus met plannen ben ik hier altijd wel voorzichtig, maar ik denk dat het wel eens tof kan worden. ik heb er in elk geval zin in!

Ok tijd om in mijn bed te kruipen

Mirupafschim! Naten e mire!

Advertisements

Written by frederik

February 5, 2010 at 8:54 pm

Posted in Travel

3 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. Wa ne grave vent hebekik toch eigenlijk? 🙂

    Claire

    February 6, 2010 at 12:27 pm

  2. Boeiend verhaal, ik zag via Artur je blog, erg boeiend. Ik blijf het zeker volgen, benieuwd naar je verhaal.

    Simon de la Court

    February 7, 2010 at 4:43 pm

  3. Amai fré, ge zijt al goed bezig precies!! Ik wens u alvast gigantisch veel plezier en succes komende weken.. En, tot uw thuiskomst!
    Ciao x!

    Saartje Van de Steene

    February 9, 2010 at 6:17 pm


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: