FREDERIK BUYCKX photography

a cooperation between me and my camera

Klusjure

with 7 comments

Voor wie uitkeek naar een verslag en foto’s van een albanese jachtpartij, die moet ik helaas een beetje teleurstellen. We zijn niet gaan jagen, maar dat lag deze keer niet aan misverstanden door mijn beperkt albanees. Ik had er al een beetje voor gevreesd, het weer was ineens omgeslagen. Na 3 dagen stralende zon is het terug wat beginnen regenen en kort daarna is dat in sneeuw veranderd. En niet alleen de mensen blijven dan liever binnen, ook de beesten komen dan niet buiten helaas. Ik ben 3 dagen bij die mensen thuis blijven logeren met de hoop dat als het weer morgen goed was, dat we dan konden gaan jagen. Maar meer sneeuw besliste daar elke dag weer anders over. Jammer, maar het was er daarom niet minder leuk en boeiend.

3 dagen in de prachtige bergen leven in een piepklein huisje tussen de koeien, kippen, katten, paarden,… samen met een albanese familie en geregeld een nieuwe laag sneeuw, ge hoort mij niet klagen. Bergen en beesten zijn steeds mijn 2 doelen op reis, dus die missie is weeral geslaagd.

Er was dus de mama en de papa, en dan de zoon en dochter van allebei rond de 20. Ik ben vooral met de zoon Enver er enkele keren op uitgetrokken aangezien de vrouwen hier instaan voor alle huistaken en de dochter dus niet mee mocht als we een keer iets gingen doen. Maar thuis was het altijd wel een gezellige boel. Zo een huiskamertje, ik schat half zo groot als mijn kot, met 2 sofa’s, een goei stoof en nen tv. Daar brachten we dus smorgens en savonds meestal de tijd met ons 5 door. Eten, Big Brother Albania kijken (ja, ze staan hier echt nog wel een beetje achter J , ’t was nog maar editie nr 2), dutje doen, proberen te communiceren, spelleke spelen…

Ze hebben mij ook is wa foto’s laten zien. Altijd hilarisch in zo’n landen zowiezo, maar daar zaten dus ook foto’s bij van als de vader was gaan jagen samen me ne vriend. En die schoten dus echt wel grote herten enzo, ma’t “grappigste” was da die vriend op de foto stond met de Kalashnikov om te gaan jagen. Dat was de eerste confrontatie met een kalashnikov. De 2e was op de tv in het nieuws, had blijkbaar ene uit jaloezie 3 mannen met ne kalashnikov neergeschoten. En de 3e, alle, ni echt confrontaties maar wel vermeldingen, was toen ik met Enver naar Dragobi was gestapt. Dat is een dorp nog verder in de bergen en het had die nacht juist nog zeker 15 cm gesneeuwd. Ik kreeg altijd laarzen om in de diepe sneeuw te kunnen wandelen trouwens. Soit, wij dus tot in dat dorp helemaal gewandeld en daar wou ik uiteraard wat foto’s maken van locals die hooi aan’t verslepen waren in grote pakken enz. Begon den Enver daar ineens tegen mij “Nee, ni doen, die mensen zijn zot en die willen da nie en als ge da doet dan gaat die zijn Kalashnikov halen en schiet die u neer”…. Tja…. Ik had wel door da de mensen daar dus echt wel geweren hebben om te jagen, en idd ook Kalashnikovs enz, da is in Albania nu eenmaal zo. Maar iemand gaan neerknallen met een automatisch geweer omdat hem ne foto van u maakt, dat vond ik nu wel wat ver gezocht. Ik fotografeer trouwens altijd op een eerlijke manier, ik zal altijd toestemming vragen als dat nodig is, als iemand teken doet dat hij het niet wil dan heb ik daar altijd respect voor, ik ben geen paparazzi he. Ik heb ook al redelijk wat ervaring met op reis fotograferen, in andere culturen, in landen waar ge de taal niet spreekt,… ik zag er dus niet echt graten in. Toen wou ik die mens dus toch wat benaderen voor ne foto en begon den Enver te roepen als die mens erbij stond over “kalashnikov” blabla…. en toen ben ik toch wel een beetje ambetant geworden. Hij belemmerde mij wel enorm in hoe of wat ik kon fotograferen. Maarja, leg da maar eens uit in’t Albanees da ik mijn plan wel kan trekken en da ik geen ruzie ga zoeken met mensen. Maar hij stond erop da ik in dat dorp geen foto mocht maken van mensen. Lastige situatie, want ik doe namelijk niet anders, en hij liet mij dus echt niet doen.

Ochja, het was in ieder geval wel een hele mooie tocht door een halve meter sneeuw. Helaas niet echt veel kunnen fotograferen daar.

’T Was soms ook wel wat verstikkend hoe die mij constant in alles volgde, hielp of voor wou zijn. Alle, versta mij nie verkeerd he, die waren ongelooflijk gastvrij en behulpzaam, maar soms wilt ge ook is op uw gemak zijn. Als ik naar de slaapkamer wou om iets uit mijn zak te gaan halen, dan ging die mee. Als ik ging fotograferen, dan had hij mijn zak met mijn camera gerief al in de hand. Als ik mij wilde omkleden moest ik die echt uit de kamer wijzen en teken doen da ik mij efkes wou omkleden. Als ik ergens binnen ne foto wou maken en mijn camera nam, had hij mijn flits al klaargenomen nog voor ik hem kon nemen. En den eersten dag is da allemaal heel vriendelijk, ma na 3 dagen wilt ge zo toch wel is terug wa ruimte.

De enigste plek waar ik zo is efkes op mijn eige kon zijn, da was de wc . De wc was een houten, half uiteengevallen en scheefgezakt  kot in den tuin. Concreet wou da zeggen da als ge savonds naar de wc ging, dat ge door de ijskou en door de sneeuw tot vanachter in da kot moest. Daar gleed ik dan sporadisch wel eens uit in de ijzige deuropening. Dan had ge in het beste geval een klein pillampke mee, daar konde dan zoeken naar het gat in de houten vloer waarboven ge uw behoefte dan kon doen. Er was dan een darm die tot in dat kot liep met een constante aanvoer van water uit de ijskoude bergrivier. Er liep dus een mini rivier door dat kot. Ik ben dus ook een keer mijn haar daar gaan wassen. Terwijl het buiten sneeuwde met uw kop boven nen berg stront hangen om dan dat ijskoude water over uw kop laten lopen. Ik had in ieder geval ne frisse kop, maar ik heb mijn haar al op praktischere wijzen weten wassen. Maar na 2 minuutjes binnen in de living aan de stoof was alles weer warm en gezellig.

Het communiceren ging toch niet altijd even vlot. Om te beginnen spraken die echt niet 1 woord engels en hun albanees had dan ook nog eens een noordelijk bergaccentje wat het er voor mij niet echt makkelijker op maakte. Nu de vader, moeder en zus die apprecieerden mijn albanees wel, en die hadden ook geduld om met mij te praten of iets te herhalen. Den Enver daarentegen was soms nogal geprikkeld als ik wéér eens iets niet begreep dat hij in zijn albanees bergtaaltje brabbelde. Da vond ik ook wel wa minder. Ik snap da da nie leuk is als ge heel den dag alles moet herhalen, maar ik was wel diegene die Nederlands, Engels, Frans, Duits, een mondje Spaans sprak en daarenboven Albanees lig te studeren om met hen te kunnen spreken, en dan ging hij op mij ambetant zijn. Maarja, da zijn kleine dingen.

Kben ook wel nen dag wa slecht geweest aan mijn maag. Ik weet niet of het lag aan da bergwater, aan die zelfgemaakte yoghurt of worsten, aan die groentsels da ik ni ken, aan de koffie da ik normaal nooit drink, aan het 8e ei dat ik voorgeschoteld kreeg op een week tijd, of aan die kom soep/saus met stukken vet erin,…. of’t was misschien een combinatie van een aantal dingen bijeen en ook het feit da die u altijd bijna verplichten om u te overeten. Maar ’t was geen ramp, gewoon wa maagkrampen, nu is alles weer tip top.

Hieronder ziet ge de ontbijttafel. Nee, niet 1 bord per man maar wel 4 borden voor mij plus een mandje brood. Dit was wat er nog overschoot nadat ik mijzelf volledig had overeten dus. Linksboven bevond zich een soepbord met zelfgemaakte yoghurt, heerlijk. Rechtsboven bevinden zich nog resten van de soep met stukken vet. Links onder het bord pasta waar ik niet aan ben kunne beginnen. Rechtsonder wat resten van groenten. De frieten, vlees en ei had ik reeds binnen. Voor wie dacht dat een Engels ontbijt stevig was…

Tis mij ook nog opgevallen da daar in de bergen wel redelijk veel simpele/achterlijke mensen zijn. Alle, serieus bedoeld, ma ge ziet da aan die hun bakkes he. Precies een beetje teveel in’t zelfde potteke geroerd daar in die bergdorpkes. Ni in’t gezin waar ik bleef, ma bij de buren, en op weg naar da ander dorp. Toch wel verschillende simpele mensen tegengekomen. Viel echt op.

K moet ook nog altijd den eersten albanese man/jongen tegenkomen da nie rookt… echt allemaal, constant en overal. Hun bord was nog nie leeg of ’t was weer van da, en altijd in da minilivingske met 2, de vader en de zoon, en ik sliep met de vader op 1 kamer, en als ik ging slapen ging die ook slapen (remember “geen minuut da ik daar efkes op mezelf kon zijn”) en dan lag die in zijn bed nog te paffen, en smorgens als hij opstond, beetje vroeger als ik soms, was’t ook weer van da, dus ik ontwaakte soms in den doemp. En die vader dronk zelfs bier bij’t ontbijt. Mja, lang zulle ze leven die Albanezen!

Maar op die dingskes na, waren da echt ongelooflijk toffe en lieve mensen. En ik moest in maart terugkomen om samen te gaan jagen enz. In april gaat niet want dan zijn de herten drachtig… dus valt nog te bekijken of het past in mijn planning enz. Ze zien mij hier in ieder geval zeker nog terug.

En dan zijn we ook nog efkes bij de enige buren die er zijn in hun 2-huizen-groot dorp op de koffie geweest. Gezellige boel weeral, met veel rook weliswaar. Maar heb bj deze ook een echte imker aan het werk gezien die de bijen in de winter eten ging geven.

Advertisements

Written by frederik

February 9, 2010 at 9:03 pm

Posted in Travel, Uncategorized

7 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. haha, ge schrijft leuk 🙂

    delia

    February 9, 2010 at 10:43 pm

  2. Frederik, ik heb met veel plezier je tekst gelezen, er zit de nodige humor in en dat deed me meer dan eens in een lachen uitbarsten 🙂

    Serge Van Cauwenbergh

    February 10, 2010 at 6:59 am

  3. Inderdaad een schitterende tekst voorzien van de nodige leuke foto’s.
    Ik blijf het alvast volgen!

    sharkdog

    February 10, 2010 at 4:58 pm

  4. Heel leuk om volgen. Ik ben fan van de handen en armen die het beeld in komen.

    Joris

    February 12, 2010 at 9:08 pm

  5. hallo Frederik, ik ben een Albanees die in Belgie woont. Ik heb jou verhaal gezien en zag ik dat in Albania weinig is verandert en vooral in noorden, jou foto’s zijn de echte realiteit proficiat daarvoor. Ik kom uit het noorden Kukës en daar zijn schone bergen en meren en de gastvrijheid is ook interessant. veel succes met jou project en als je koud hebt dan moet je (fernet bestelen) mirupafshim!

    Reshat

    February 14, 2010 at 11:00 am

    • sorry dat ik kukes iets minder vond, maar dat zijn persoonlijke ervaringen natuurlijk vaak gekoppeld aan weer en humeur en toevallige ontmoetingen….
      en ik hou het voorlopig voor op thee en celeb om het warm te krijgen

      frederik

      February 16, 2010 at 5:57 pm

  6. Ik bedoel natuurlijk: ‘Fernet bestellen’. 🙂

    Reshat

    February 14, 2010 at 5:11 pm


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: