FREDERIK BUYCKX photography

a cooperation between me and my camera

Kukes-Peshkopi

with 9 comments

Ahja, dit was ik nog vergeten vorige keer. Omdat we door het weer niet konden gaan jagen, kreeg ik de laatste avond toch een klein voorsmaakje.

En ik moet zeggen, dat smaakt naar meer J. Voor de kenners, ’t is ne Magnum 12.Cal, er kunnen 8 van die magazijnen in (of hoe dat ook heet zo van die hulzen met hagelbollen erin om te jagen) en het is halfautomatisch, als ik dat allemaal goed verstaan heb tenminste.

Bon, vanuit de bergen dus eerst naar de grote stad Barjram Curri. Van daar ben ik dan met een furgon (albanese minibus, zoals er hier duizend rijden) naar Cerkova in Kosovo gereden, om zo via Prizren terug tot in Albania in Kukes te belanden. Dat is de snelste weg om van Bajram Curri naar Kukes te geraken. De bergweg is in de winter niet toegankelijk en als je in Albania blijft, moet je daarvoor helemaal terug langs de hoofdstad. Dus vandaar een shortcut via Kosovo. Dat ging allemaal heel vlot ondanks dat enkele taxichauffeurs in Prizren mij probeerde wijs te maken dat er geen minibus was naar Kukes. Maar taxichauffeurs moet ge dan ook nooit vertrouwen… Even later had ik alweer een nieuwe stempel in mijn paspoort en zat ik dus in Kukes.

Kukes sprak mij wat minder aan. Ik weet niet waarom. Sommige stadjes hier, die hebben gewoon iets, zoals Bajram Curri vb. Daar kan ik echt zo met plezier met mijn camera rondwandelen en de stad ontdekken. Kukes had dat minder. Voor mij dan toch. Dan maar begonnen met een dutje om even wat bij te slapen. Een namiddagje rondwandelen was voor mij genoeg om te beslissen om reeds de volgende dag verder te trekken. Het feit dat enkele klein straatjong mijn kleine draagzak kapot hadden getrokken, speelde ongetwijfeld ook mee. Op zich stelde het nie veel voor, ik word hier dagelijks verschillende keren door groepkes kinderen of jongeren aangeklampt die nieuwsgierig zijn naar zo nen buitenlander met ne camera. Niet abnormaal, ik zou hetzelfde doen moest ik in zo’n grauw stadje wonen waar nooit iets gebeurd en er ineens ne vreemdeling foto’s staat te maken. Maar net toen ik terug aan mijn hotel kwam waren er zowa klein mannekes, en khad die al eens tegengekomen. En die begonnen ineens wa fars te doen. Ene stampte zo is tegen mijne voet, maar ik negeerde da wa. Maar toen was er ene da mijne camera zowa vastpakte (ze waren maar amper 10 jaar ofzo hoor) dus schrik heb ik nie da die iets gaan pikken, ma van mijn materiaal moete ze afblijven, dus ik reageerde daar wa kwaad op om duidelijk te maken da’t genoeg was. Daarop draai ik mij om om weg te gaan en trekt er nog ne kleine aan mijne zak en ge hoorde zo ‘krrrgggg’ (ofzoiet J ) Tja, die kon ook nie weten da da een zakske was van amper 3 euro da ik ergens eens in een ander land gekocht had. En ge zag da hij er zelf van verschoot en hij ging ineens lopen. Het was dus meer om te pesten bedoeld dan om iets te pikken van mij. Maja, mijn draagriem was er nu wel afgescheurd. De volgende dag ben ik dan een naaiatelier gaan zoeken en die vrouwen hebben da perfect gemaakt en ik moest zelfs niet betalen. De vrouwen hebben de eer van Kukes dus gered, want voor de rest was het daar niet echt bijzonder.

Dan ben ik gepakt met mijn rugzak beginnen stappen op de baan naar Peshkopi, de volgende grote stad. Er is wel vervoer op die baan door de bergen, alleen tussen de 2 middelste dorpjes, Bustrice en Ceren, op zo’n 2000m hoogte in de bergen daar is geeen vervoer mogelijk en moet ge dus van het ene naar het andere stappen. Ik had 3 dagen gerekend om dit traject af te leggen op’t gemak. Ik denk dat ik vanaf Kukes zo’n 7 of 8 km gestapt heb en toen is het echt gigantisch beginnen sneeuwen.

Het enige voordeel aan slecht weer als het ge aan het trekken zijt, is dat het een goede reden is om onderdak te zoeken omdat ge er dan nog zieliger en hulpeloos uitziet . Dus zo belandde ik bij een heel gezellige familie in een klein dorpje, Nange. Die hadden het schattigste 5jarig dochtertje ooit, Darian. Ze heeft heel de dag met mijn ipod rondgelopen en er mee staan dansen in de living. En af en toe kwam ze dan zo dingens in het albanees tegen mij fluisteren die ik dan meestal niet verstond. Maar ik moest blijkbaar meestal gewoon nen albanese ‘ja’ geven om ze gelukkig te maken. Een kinderhand is toch snel gevuld. Met een deel van het gezin heb ik dan in de sneeuw een toerke gemaakt door het dorp, weer allemaal overdreven vriendelijke mensen.

En uiteindelijk dan s’avonds met heel het gezin in de living geslapen. Ieder op ne zetel of matras allemaal in 1 kamer met de stoof in het midden. Da geeft toch een ongelooflijk gezellig en familiaal gevoel eigenlijk. Zeker in vergelijking met van die eenzame hotelnachten in kille kale kamers.

De vader heeft dan ervoor gezorgd da ik zeker vervoer had naar Bustrice, het laatste dorpje dus in de bergen dat met de furgon bereikbaar is. Daar aangekomen ben ik dan kunnen blijven overnachten bij een vriend van Valentin, een andere vriend van in Lezha waar ik 10 dagen geleden ben blijven overnachten. Samen met de zoontjes racespellekes op de computer gespeeld en daarna zelfs nog efkes op internet!! Ja, dat is bijna ondenkbaar daar in zo’n bergdorp. Maar een vriend van de vader was leraar en die had ne router thuis, en die is die gaan halen om dan op de computer te installeren zonder da ik iets gevraagd had.

s’Morgens ben ik dan vertrokken voor dat stuk dat ik te voet moest doen naar het volgende dorp. Damn, had ik dat efkes onderschat zeg! Ten eerste zit ik toch met ne serieuze rugzak die toch wel tegen de 20 kilo zal zitten en dan een pak sneeuw, en dan recht naar boven…. Het was een beetje zoals een skipiste naar boven moeten wandelen met ne loodzware rugzak en zonder fysiek. Maar met een pauzeke hier en daar om ook is van het uitzicht te genieten, is het dan toch gelukt.

Na 2 uur kwam ik dan in Ceren aan toen het plots weer super hard begon te sneeuwen. Weer de ideale reden om onderdak te zoeken… en dat heb ik dan ook snel gevonden. Jetmir, nen toffe kerel van rond de 30 die perfect engels sprak, nam mij meteen mee naar zijn huis. De reden waarom hij zo goed engels sprak, werd meteen ook duidelijk. Hij had namelijk 3 jaar in Engeland gestudeerd toen hij 19 was. Niet zo speciaal? Here’s another albanian story… Dit zijn echt dingen die ge hier dus heel vaak hoort he. Hij is dus op zijn 19 via ne mensensmokkelaar als illegale tot in Engeland geraakt. Via Italië tot in België eerst. (ik kan al niet meer bijhouden hoeveel mensen mij hebben gezegd “Ah Belgie, ik ben daar eens een week geweest, in Brussel” en dat zijn dus allemaal gevallen zoals dit he) In België heeft die dan een MAAND in het park van Brussel-Zuid geleefd, omdat na zijn eerste nacht op hotel zijn geld op was…. Citaat toen ik dit tegen mijn vriendin Claire vertelde “Heeft die een maand in het park van Brussel-Zuid gezeten?Da is kei gevaarlijk!” waarom ik antwoorde “Ahja, da zit daar vol illegale Albanezen.” J Alleja, als ge die dingen langs de albanese kant bekijkt, is da dus helemaal nie grappig meer. Die mensen willen hier allemaal nie liever dan weg uit dit land. Allemaal.

Soit, uiteindelijk heeft hij dan 500 euro betaalt om in ne camion vanuit Brussel tot in Engeland te geraken. En daar heeft hij dan 3 jaar kunnen studeren terwijl zijn dossier in behandeling was. Drie van zijn vier broers zitten nu in Engeland. Daar heb ik geen details over gevraagd…

Maar ik was weeral te gast in een ongelooflijk gezellig huis. Hij heeft mij het dorpje wat laten zien en bij de bomma en de nonkel langs geweest. Weeral veel te veel eten overal gekregen. Nen echten aanraderals drankje is sap van witte kolen, vooral met extra zout erin als bewaarmiddel! Af en toe slagen ze er toch nog altijd in om mij dingen te geven die ik bijna echt nie binnenkrijg. De kippeningewanden van den dag ervoor kwamen toch bijna terug een beetje naar boven.

Jetmir was ook de assistent van de Imam in de lokale moskee. Hij zei da ik mee kon gaan naar de moskee. Dat vond ik wel tof want heb nog nooit echt een gebed in een moskee gezien ondanks dat ik al in veel moslimlanden ben geweest. Toeristen en fototoestellen worden daar meestal niet echt toegelaten. Probeer Marokko maar eens, succes!!! In ieder geval, samen met Jetmir naar de moskee en toen we daar binnenkwamen hoorde ik hem vragen aan de imam of het goed was dat ik foto’s kon maken tijdens de dienst. Dat bleek geen probleem te zijn en dat was toch wel een aangename verrassing voor mij. Het enige spijtige was dat het echt heeeeel slecht licht was om te fotograferen, dus dat was een beetje jammer omdat ge die kans toch niet vaak krijgt volgens mij, maar ik heb er het beste van gemaakt. Nu weet ik trouwens waar al die schapenvellekes naartoe gaan na het offerfeest…

Bij de thuiskomst moest ik ook is dringend naar de wc, dat was een kot buiten aan het huis, en daar heb ik voor de eerste keer in mijn leven echt zo eerst een kieke uit da kot moeten sjotten. Een moment met een groot boer-Charel-gehalte moet ik zeggen, heerlijk. Ik sliep dan met Jetmir samen op een kamer, en hij vertelde mij dat deze kamer de naam ‘friendsroom’ heeft…. een kamer waar de gastheer samen met zijn gast/vriend slaapt. Toch mooie tradities soms waar ik wel veel respect voor heb.

Hij heeft mij ook veel verteld over het uithuwelijken. Hij is ook uitgehuwelijkt en had zijn vrouw slechts 1 keer gezien en gesproken. Het zijn de ouders die overeenkomen met een andere familie met wie hun zoon of dochter zal trouwen. Ze mogen elkaar dan 1 keer zien om te zien of ze akkoord zijn, maar ze worden eigenlijk verondersteld om op hun ouders hun keuze te vertrouwen. Zijn ouders mochten elkaar in de oude traditie zelfs helemaal niet zien op voorhand. Dit is dus de vrouw waar hij werd aan uitgehuwelijkt.

’s Morgens vroeg uit de veren voor de enige furgon naar Peshkopi. En die vertrekt om , jawel, 5u45 smorgens, ik noem dat eerder ’s nachts dan ‘s morgens eigenlijk. Jetmir ging mee om zeker te zijn da ik hem nie mistte en ook omdat in de vroege ochtend wolven gaan jagen zei hij, hij was er 2 weken geleden smorgens nog één tegengekomen…. OK dan! En het sneeuwde juist nog megahard ook, en ge moet dan wat speling rekenen om zeker op tijd te zijn, en ja HIER stond ik dus om 5u45 met Jetmir te wachten, en ongelooflijk maar waar, maar uit dat donker gat in die dikke laag sneeuw kwam tegen 6u een minibusje aangetsjokt.

En zo belandde ik dan in Peshkopi 3 uur later.

Advertisements

Written by frederik

February 14, 2010 at 7:53 pm

Posted in Travel

9 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. Goe bezig Fré! Zotte foto’s!

    Artur

    February 14, 2010 at 8:49 pm

  2. Krijgen we dat schattigste meisje van de wereld niet te zien dan? Of hou je de ‘echte’ foto’s voor later?

    Saartje Van de Steene

    February 15, 2010 at 6:52 am

    • dit zijn al echte fotos hoor, ik hoop dat dat niet te teleurstellend is… maar wel een kleine selectie natuurlijk
      het meisje krijg je later wel te zien, maar het was vooral in haar manier van doen dat ze enorm schattig was, maar haar kleedje ook wel eigenlijk, je zal het nog wel zien, tot over een week op kot in ieder geval
      saluuuu

      frederik

      February 16, 2010 at 5:56 pm

      • haha, iedereen vraagt alt maar aan mij wanneer ge terug komt, en ik weet da natuurlijk niet. Maar tis dus binnen een week?! 🙂 Zalig, ik ben benieuwd om u foto’s te zien!!

        Tot binnenkort, en doe het nog goed daar in de sneeuw!!

        Saartje Van de Steene

        February 18, 2010 at 3:53 pm

  3. Jaa, ik wil ook foto’s zien van dat meisje 🙂 Ik vind de tweede foto enorm mooi, die bergen maken het zo surrealistisch, anders kon die foto om het even waar genomen zijn. De 4e foto (oude vrouw) en 6e foto (hond) hebben leuke kleuren.

    Ik hoop dat ik je bij je terugkomst eens ga ontmoeten via Artur,’t is tof om je verhalen te lezen.

    Kleine

    February 15, 2010 at 9:32 am

  4. 1-4-6: wauw! Keep up the good work.

    Lanseloet

    February 15, 2010 at 11:10 am

  5. en was hem content met zijn vrouw ?

    sven

    February 17, 2010 at 12:22 pm

  6. hi i am jetmir from albania. federick told you the story about me and my village where i live, I asissted him. what he writes is true he is good guy very polite
    i don’t really speak dutch i translated these stories in google
    the guy in the snow it’s me
    everyone who likes to explore my county or even my village it’s wellcomed any time
    all the best from jetmir

    p.s. federick keep the camera in his hand all the time even a sleep (just joking)

    jetmir

    February 20, 2010 at 10:01 pm

    • HAHA, Jetmir!!! I’m sorry I don’t write in English on my blog, but i see you found a way to translate the story 🙂
      I really appreciate the hospitality of you and your family!
      And indeed, anyone who would ever want to visit Albania and the mountains, I would advise to meet Jetmir, he’s a great host and guide!!
      Hope to see you again sometime Jetmir
      Greets, Frederik

      frederik

      February 20, 2010 at 10:10 pm


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: