FREDERIK BUYCKX photography

a cooperation between me and my camera

Albania, het vervolg.

with 4 comments

En we zijn weer vertrokken! Deze keer een iets vlottere start in Albania dan vorige keer. Geen vluchten geannuleerd, mijn camera nog niet laten vallen en geregeld een deugddoend zonnetje. De temperatuur is wel wat gedaald, zelfs ongewoon koud eigenlijk voor Tirana en de kuststreken in Albania, maar de zon maakt veel goed dus.

Wat ook meteen goed meeviel, was mijn 2e bezoek aan het zigeunerkamp in Tirana. Ik had namelijk de foto’s die ik vorige keer gemaakt had, afgedrukt om aan deze mensen te geven. Toen ik er aankwam, waren ze al heel vriendelijk toen ze mij herkenden. Maar toen ik de foto’s tevoorschijn haalde, gingen ze volledig uit hun dak, vooral de kinderen dan. Ik heb eigenlijk geen tijd gehad om ze rustig te geven aan de mensen die op de foto’s stonden. Voor ik het wist hadden ze gewoon in hun dol enthousiasme alle foto’s uit mijn handen getrokken en nog geen 2 minuten later waren blijkbaar alle foto’s toch bij de betrokken personen terecht gekomen. Dus ik content en zij blijkbaar ook. Zo content dat ik plots overal foto”s MOEST gaan nemen. Beetje vermoeiend soms wel omdat ik geen tijd had om naar iets te kijken en op het knopje te drukken of er stonden er anderen al letterlijk aan mijn arm te trekken. Redelijk lastig tijdens het fotograferen. Zo moest ik dus ook bij een zigeuner travestiet gaan fotograferen. Ook een man met een zeer vreemde baardgroei, vooral zijn linkerkant was heel behaard… En plots leek het alsof iedereen daar nen baby had en al die trotse moeders wilden graag hun baby tonen. Best wel een geestige bedoening daar eigenlijk, maar toch een speciaal volkske.

Verder nog wa rondgehangen in Tirana.

Maandag heb ik dan voor de eerste keer in Albania den trein genomen. Een aparte ervaring in zo van die oude coupékes per 6. Maar niet de beste optie om helemaal naar het noorden te reizen. De trein is echt tergend traag, en koud. Wel ongelooflijk goedkoop. Mijn ticketje koste exact 1 euro en daarvoor mocht ik 4uur op deze trein zitten. Maar na een uur tegen 40 per uur in ne kouden bak zitten, had ik het wel gezien precies. Vooral toen ik nog wat ruzie kreeg met de conducteur. Hij vond blijkbaar dat hij kon beslissen dat ik geen foto mocht maken van mijn coupé-medegezel. Dat ik met die man al een half uur gepraat had en hem zelfs een appelsien had afgestaan van mijn 4uurtje maakte hem blijkbaar niet veel uit. Ik werd verboden om foto’s te maken en de man waarvan ik een foto maakte moest in een andere coupé gaan zitten van de conducteur. De man haalde zijn schouders wat op en deed wat de conducteur zei. Ik neem nooit foto’s als iemand dat niet wil, maar dit vond ik toch te absurd voor woorden. Sinds wanneer kunnen anderen beslissen over het feit of ik iemand mag fotograferen…. zeker als ze er zelf mee akkoord zijn!

Maar  ik heb dus toch een foto kunnen maken.

Bon, uit koppigheid en omdat den trein te traag en te koud was, ben ik dan halverwege uitgestapt om over te stappen in een iets sneller en warmer minibusje. De reden daarvoor was ook omdat ik op weg was naar een familie die ik van de vorige jaren al ken en ik wilde daar liefst nog voor het donker aankomen.

Dat lukte nog net en onder een machtige rode gloed van de ondergaande zon kwam ik aan hun huisje aan. Daar werd heel verrast maar enorm enthousiast gereageerd op mijn plotse verschijning. Al werd er snel een ongelooflijke domper gezet op dat vreugdemoment. Ik had mijn rugzak nog niet neergezet of de moeder zei, duidelijk in een andere stemming “Frederik.. Nana…Kaput!…2 jave e kaluar” en zo grappig als dat klinkt, zo erg is dat dus eigenlijk. Ik vertaal even: “Frederik…Grootmoeder…dood!..2 weken geleden.” Dat was toch wel even slikken. Ik ben bij deze mensen al 2 keer enkele dagen blijven logeren en zoals in vele albanese families wonen de grootouders mee in het huis bij één van de jongere familieleden. En die grootmoeder hier, da was echt één van dé mensen waarom ik zoveel hou van Albania. Ik heb de vorige keren ook altijd enorm veel foto’s van haar gemaakt. Zo’n lieve, gezellige, toffe grootmoeder. Altijd mij willen helpen, altijd kuskes geven, altijd lachen,…. en nu gestorven, “kaput”, aan de griep dan nog wel! Da kunnen wij ons nie eens meer voorstellen dat mensen sterven aan de griep. Ik had het ook vooral niet verwacht omdat ik anderhalve maand geleden nog met de zoon had gepraat op MSN, en toen was alles dus nog ok in de familie. Ik heb ook wel medelijden met den bompa (die krijgt meestal de bijnaam ‘schnaps’, ik moet niet uitleggen waarom denk ik…) . Die is ook al zo half blind en nie meer zo heel goe, en nu is die zijn vrouw juist gestorven.

Ik heb nu ook wel spijt dat ik deze familie niet vorige keer bezocht heb in februari. Dat was oorspronkelijk het plan maar wegens tijdsgebrek heb ik toen besloten om dat dan een van de volgende keren te doen. Al ben ik wel blij dat ik ook voor hen heel wat foto’s bij had, onder andere een groot deel van de oma, en dat werd ook zeer geapprïeerd. De foto’s van de oma stonden s’avonds al achter het glas in de vitrinekast.

Tja, als ge mensen zo maar om de paar jaar ziet, gaat het wel vaker gebeuren dat er dingen veranderen, spijtig genoeg. Het maakt het in ieder geval makkelijker om te aanvaarden dat ook de koe dood is….

Goe, ik heb daar dan wat rondgehangen aan het meer den eersten dag. Zalig weer en een meer dat door de recente weersomstandigheden een groot deel buiten zijn oevers is getreden.

Ik heb ook een vis gered, maar das een lang verhaal.

De 2e dag is het weer spijtig genoeg volledig omgeslagen. Echt non-stop regen. Maar het is uiteindelijk een gezellig dagje geworden. Lekker knus in de living/keuken zo wat het familieleven ondergaan. De moeder die wat kookt, de zoon die van school komt, den bompa da zijn koffie en schnapske drinkt, iedereen da een dutje doet op ne sofa en ikke dus ook, ietske eten, ietske drinken, aan het stoofke zitten, een filmke kijken op  tv,… gewoon is lekker hangen en niks doen terwijl ge de regen en wind buiten hoort tekeergaan, heerlijk eigenlijk. Heb dan ook het aangename aan het nuttige gekoppeld meteen en ben wat aan mijn dossier beginnen schrijven. Inderdaad, een bachelorproject is meer dan enkel wat foto’s gaan maken in Albania. We moeten ook een dossier maken over ons project.

’s Avonds was er dan nog een verjaardagsfeest van de neef. Wat houdt dat in? Met de neef en wat vrienden in de Mercedes Benz, met wat anders…, naar de grote stad Shkoder op een half uurtje hiervandaan. Daar hebben ze dan een clubje geregeld waar al hun vrienden naartoe komen en daar wordt dan gefeest. Eerst was het wachten tot alle genodigden er waren en dan gingen alle stoelen aan de kant en begon er een gigantisch melige slow te spelen waarop de jarige met een meisje den dansvloer “opende”. Mix daaraan een albanese schlager en ge hebt het perfecte recept om een albanese verjaardagsparty in gang te steken. Al vlug stond iedereen te shaken nog voor ik goe doorhad wat er allemaal gebeurde. Ik had ook even moeite met het albanese concept van de dancing-discotheek. Ge kunt dus niet zoooomaar gaan dansen op den dansvloer. Nee, ge moet dus met een meisje gaan dansen, alleen staan dansen kan dus niet, enkel naast je tafel aan de kant, maar niet op de dansvloer. Toen één van die maten naar mij teken deed of ik wou dansen, dacht ik, ok tof, hij vraagt of ik erbij kom dansen. Maar daarop nam hij een vriendin bij de arm en moest ik daar dus mee dansen. Nu, dat dansen met een meisje is relatief. Ge staat er dus tegenover en ge doet gewoon elk uw ding. Omdat ik niet zeker was wat voor stijl ik moest dansen en omdat alles nogal onverwachts gebeurde, heb ik vlug wat naar mijn dansende buurjongens gekeken en hun stijl wat proberen over te nemen. Wat vooral neerkwam op uw armen op schouderhoogte houden en wat bewegen. Dat kon ik nog wel net.

Veel hedendaagse muziek die populair is bij de albanese jeugd zoals Akon, Usher, lady gaga,.. werden naadloos gemixt met albanese folk met nen beat onder waarop uitbundig in kring werd gedanst. Iedereen was eigenlijk heel vriendelijk en heb mij best wel goed geamuseerd. Heb ook een paar foto’s gemaakt, niet zo spectaculair, wou ook een beetje voorzichtig zijn om geen problemen te krijgen met albanese kerels die misschien een glaasje teveel ophadden. Mijn vorige en enige andere ervaring met een discotheek in de Balkan was in Belgrado, Servië, en dat is toen geëindigd in een massaal gevecht waarin tientallen barkrukken en glazen fleskes rond mijn hoofd vlogen. En ook in België was’t overlaatst nog eens goe prijs net voor ik op reis vertrok. Vandaar misschien mijn voorzichtige houding op feesjes, maar blijkbaar kunnen zowel de Serviërs als de Belgen nog iets leren van de Albanezen. Gezüar!

Advertisements

Written by frederik

March 12, 2010 at 8:49 pm

Posted in Travel

4 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. Weer straffe, emotionele en leuke verhalen en daarbij ook nog knappe foto’s. Ik plan dus om elke dag eens een kijkje te komen nemen op deze blog. Goed bezig.

    Benny

    March 12, 2010 at 10:45 pm

  2. Het beeld in de trein heeft een historisch landschapschilderij in zich.
    Het frame van het raam zorgt voor een nieuwe cadrage in het beeld.
    Prachtig verhalend.
    Zeer zeer sterk werk!

    Dries Segers

    March 22, 2010 at 9:09 pm

  3. dat treinbeeld is inderdaad zeer sterk.
    leuk te zien dat er nog iemand anders on the road is.
    groet van de andere kant van de zwarte zee

    Senne Van der Ven

    April 5, 2010 at 2:50 pm

  4. Via via deze blog ontdekt. Echt waar, coole foto’s.

    Pieter

    April 9, 2010 at 8:02 am


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: