FREDERIK BUYCKX photography

a cooperation between me and my camera

Albania, the end is near.

with 2 comments

Lang geleden dat ik nog eens op mijn blog heb geschreven, dus een dag vol avontuur is wel een goede aanleiding om nog eens iets te posten.
Eerst even een kort samenvattingske van de voorbije weken.

Ik heb hier net 14 dagen met mijn vriendin Claire wat rondgetrokken, 14 dagen ipv 10 dagen dankzij de vulkaan! Dankuwel Ijsland dus. We zijn wat vrienden van mij gaan bezoeken en een paar plekken die ik enorm de moeite vind in Albania zoals het Ohrid meer aan de grens van Macedonia, Gramsh midden in de bergen waar we ook vrienden van mij bezocht hebben en ook een minitoertje gemaakt hebben op hun ezel, en nog duizend andere dingen die ik niet allemaal ga vertellen, buiten dan over de traditionele bruiloft in Bulqiza.

ALBANESE TRADITIONELE BRUILOFT
Wie de fotos heeft gezien van in de mijnen van een tijd geleden, dat was dus in Bulqiza, en de man die mij meegenomen had naar die mijnen die trouwde nu, en ik was uitgenodigd op zijn trouw. En doordat Claire haar vlucht verzet was met een aantal dagen kon zij ook meegaan.
Het begin was even wat onwennig omdat we er niet echt iemand kenden, er was toch zo een 200 man bijna, maar een toffe vriend van de bruidegom die wat engels sprak, heeft voor ons alles heel goed geregeld en ons wat voorgesteld aan andere mensen en al snel waren de 5 zussen en de broer van de bruid ook heel vriendelijk tegen ons en kregen we net zoals iedereen een uitgebreide maaltijd voorgeschoteld. Heel de tijd speelde er een live muziekband, tof maar extreem luid wel, niet goed voor de oren van een logopediste šŸ™‚
Het viel wel op dat Qemal, de bruidegom, niet zo super gelukkig leek. Het trouwkoppel zat met 2 apart aan een versierde tafel, maar leken niet enorm veel plezier te maken. Wat ik niet wist, maar dus wel al snel vermoedde, werd door de neef bevestigd; ze waren uitgehuwelijkt aan elkaar zoals hier nog vaak volgens de traditie gebeurt. Het gebeurde dan ook meermaals dat Qemal zijn bruid alleen liet om buiten wat te gaan bellen met zijn gsm ofzo, best wel zielig voor die bruid die dan zo alleen achterbleef elke keer en moest toekijken vanachter haar tafel hoe de familie danste op de muziek.
Het feest kwam wat losser, de drank zat daar misschien ook voor iets tussen, en na dat alle families en verwanten om de beurt op de dansvloer werden gevraagd, werden ook Claire en ik samen met de vriendenĀ  van Qemal op de dansvloer verwacht.
Rondjes dansen hand in hand in een grote cirkel, wat zwaaien met een serviette, en ook geldbriefjes gooien , datĀ  gebeurde allemaal tijdens het dansen.

Let vooral ook op de camera man die tijdens het filmen ook nog probeert om tegelijk fotos te maken


En dan wilden alle nichten en zussen heel graag met Claire dansen šŸ™‚


Opvallend feit trouwens wel hoedat alle vrouwen hier echt enorm

Ā veel aandacht hebben voor Claire, altijd wel 10 kussen en kadootjes geven enĀ  van die dingen. Gewoon NOG vriendelijker dan tegen mij, en dat is meestal al ongelooflijk hier in albania.

Af en toe heb ik de camera eens opzij gelegd om uiteraard ook eens een danske te placeren, let ook op de mannen die geld plakken op het hoofd van de bruidegom šŸ™‚


Na het trouwfeest zijn we dan door de nichten en ne neef nog uitgenodigd bij hen thuis om iets te drinken enzo, en daar werden we dan ook vriendelijk uitgenodigd om volgende zondag ook naar de trouw van de neef te komen šŸ™‚
Maar Claire is ondertussen dan toch in Belgie geraakt en ik heb hier ook nog andere plannen, dus de volgende albanese trouw zal voor een van de komende jaren pas zijn denk ik…

KARABURAN PENINSULA :NATUUR, GESCHIEDENIS EN AVONTUUR IN ALBANIA

(let niet te veel op de fotos aub, het is meer om te laten zien wat een mooie natuur hier ook is, en ikĀ  ben er mij van bewust dat ik meer in natuur geinteresseerd ben dan mijn gemiddelde medemens)

ik had gelezen in mijn boek over een schiereilandĀ KaraburanĀ van zo n 15km lang waar nog extreem weinig ontwikkeling was, waar nog wilde zwijnen en wolven leven, en waar enkel een paar vissers wonen (in den boek stond ook dat ge moest oppassen voor de honden van de vissers, dit wordt nog relevant…) en ge moest ook opletten dat ge niet toevallig in de militaire marine basis terechtkwam. Albanezen zijn nogal gevoelig als het aankomt op leger en communistisch verleden en van die dingen. Dit schiereiland was eenĀ of andereĀ uitvalsbasis van de communisten in de jaren 60 tot begin jaren 90.
Wat eten en drinken ingeslagen in het dorpje aan de voet van het schiereiland, bij de vriendelijke winkelierster mijn grote rugzak mogen achterlaten en dan op stap.
Om de marine basis te ontwijken moest ik 5 km omstappen rond een meer stond er in den boek. Het was een mooie weg langs het meer, dus dat vond ik niet zo erg. Duizend kikkers zien wegspringen, en verschillende keren schildpadden gezien, 2 verschillende soorten trouwens, ik noem ze voorlopig de snelle en de trage soort bij gebrek aan wetenschappelijke benamingen. Die ene was echt snel voor een schildpad!

de trage:

en de snelle:


Ook heel veel grote groene hagedissen, tot 30 cm groot, echt mooi.

En toen zag ik zelfs een mini slangeske zwemmen in het water. Heel schattig. Ben spijtig genoeg ook nog een dood exemplaar tegengekomen, maar zo zag het er dus uit

Ā Tot ik plots op een versmald door de boskes moest en ineens 2 gigantische slangen zag, ik vermoed dat ze aan het paren waren, zo in elkaar gekronkeld. Door mijn verschijning gingen ze echter vliegensvlug uit elkaar en verdwenen ze elks aan een kant van het weggetje in de struiken…. efkes verschieten zeg, het ging zo snel dat ik zelfs mijn camera niet kon nemen. De grote was zeker een meter lang, had hier niet zo n grote slangen verwacht, laat staan slangen op zich al…uiteraard leek elken tak of boomwortel het volgende half uur op een slang…
Het moeras/meer voorbij kwam ik langs de marine basis waar half gezonken en verroeste schepen en DUIKBOTEN van de communisten nog in het water lagen. Wel maf om te zien. Matrozen met kalashnikovs maakten mij duidelijk dat ik geen fotos mocht maken, dus ik heb ik dat stiekem wat verder dan toch maar gedaan šŸ™‚

Na de marinebasis kwam ik af en toe nog eens een scheepswrak tegen in een inham, en af en toe een vissershuis.

Maar dan weer efkes een stressmomentje. Geen wolven of wilde zwijnen, trouwens wolven zijn mensenschuw normaal gezien, maar honden daarentegen…. Iets wat ik nog niet verteld heb, maar in albania is er maar 1 gevaar voor reizigers; honden! Dit lijkt overdreven, maar vraag maar aan Claire, ze kan er van meespreken… Overal zijn hier honden, roedels straathonden, honden die kuddes schapen begeleiden, en dus ook honden van de vissers zoals het boek vertelde! Al die honden zijn dus super territoriaal, zien eruit als een kruising tussen een wolf en een duitse scheper, vallen bijna altijd aan al blaffend met enorme tanden bloot en zijn dus echt een pest in Albania. Dagelijks passeert ge wel van die beesten, afstand houden is de enige optie. Ik heb mijzelf voor albania zelfs zo een hondenbieper aangeschaft die zo een toon maakt die honden afschrikt, maar dat werkt spijtig genoeg niet bij elke hond. Stenen op zak hebben is ook altijd een goed plan.
In ieder geval, ineens komt daar weer zo een gigantisch beest op mij afgestormd en op een bergweg kon ik dus geen kant uit, enorm beginnen brullen, stampen en zwaaien (mijn bieper had weer geen effect) heeft mij al verschillende keren gered. Ook deze keer kon ik dat woest beest tot op een meter van mij zo blijven proberen af te schrikken tot een vissersman mij kwam redden. Ik ben nog nooit gebeten, buiten een keer een beetje, maar had toen alle geluk een lange broek aan,maar ik ben ook nog nooit weggelopen, volgens mij hebt ge wel een groot probleem hier als ge wegloopt….

Na 4 uur wandelen kwam ik dan echt aan een idylisch strandje met witte steentjes, exact zoals de griekse eilanden eigenlijk, echt mooi, en daar heb ik dan een uurtje wat gepauzeerd en zelfs gezwommen, echt heerlijk, het is hier serieus warm als de zon schijnt. Zo zag mijn tijdelijk privestrand eruit…


Op dat strand lag wat aangespoeld hout, want op dat eiland waren enkel dorre struiken ofzo, en nee, ik heb geen vuurke gemaakt, maar wel 2 goede stokken gezocht om mij te kunne verdedigen tegen eventuele honden. Ik vol vertrouwen met stokken in de hand op de terugweg, want ik heb eens gelezen in een boek “10 geboden voor de wereldreiziger” šŸ™‚ wat ge moet doen tegen bepaalde wilde beesten en ook tegen wilde honden (merci voor da boek trouwens Maxime)
Nu kwam ik bij nen andere visser langs waar ik al gepasseerd was en daar was op de heenweg geen enkel probleem… Ma ineens zie ik daar zo ene groten hond wakkerschieten door mij, dieĀ gromt en blaft en er schieten er nog zo 2 recht. 1 Van die honden stormt op mij af, ik begin weer te roepen enzo, ma die hond had echt geen schrik en die was zo dicht da hij mij elk moment kon bijten/aanvallen, en ik had echt kei veel schrik geef ik toe, ma wa zoude gij doen als er nen duitse scheper u aanvalt… Bon, in diejen boek staat dus da ge honden op de neus moet slagen omda da hun gevoeligste plek is, en midden in die aanval heb kik die hond dus met die stok recht op zijn kop/neus geslagen, zo hard da de stok zelfs brak, en dan bleef die nog heel efkes zo verder dreigen ma dan is hem toch afgedropen…. fuck man, zelden zoveel adrenaline gehad en toch wel een beetje trots daĀ ik dieĀ hond verslagen had šŸ™‚
Op het volgende strandje ne nieuwe goeie stok gezocht, maar dan kwam er toevallig een camionnet voorbij, en heb voor de zekerheid dan toch maar gelift tot voorbij die laatsten hond….man man!
Na 4uur terugwandelen, moe maar voldaan, ne goeie spaghetti gegeten, klaar voor het volgende avontuur, ma toch liefst zonder honden deze keer.

Advertisements

Written by frederik

April 23, 2010 at 7:36 pm

Posted in Uncategorized

2 Responses

Subscribe to comments with RSS.

  1. geen probleem voor dat boek, fre.

    in iran net hetzelfde met de honden: overal zwerfhonden die zelfs voorbijrijdende camions aanvallen; de chauffeur heeft alles moeten toegegooien en bij gebrek aan gordels, konden ze mij bijna van de voorruit schrapen.

    ik hou zelf ook niet van honden en heb meestal ook wel stenen op zak of ne grote (aangescherpte) stok.

    katten daarentegen…

    mxmtdr

    April 24, 2010 at 7:23 am

  2. Zo zot, met die honden. Ik zou waarschijnlijk helemaal in elkaar krimpen uit schrik.

    Kleine

    April 25, 2010 at 8:24 am


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: